Ashen Shadowgarden
| Prijs | € 12,49 |
|---|---|
| Drager | CD |
| Genre | / Rock |
| EAN code | 0885470001081 |
| Label | Napalm Records |
| Release date | 26/aug 2010 |
| Herkomst | Holland |
De Zweedse band Shadowgarden maakt met deze cd hun debuut. ‘Ashen’ is een plaat van tien nummers lang, bestaand uit heerlijk tragische nummers. De nostalgie druipt er vanaf, nu is dat ook wel een beetje de sleutel tot succes in de gothic wereld, maar waar de meeste bands niet verder komen, komt Shadowgarden hen voorbij stuiven. De emoties worden bedachtzaam en theatraal overgebracht. Teksten vol eenzame solidariteit, maar het is gedoseerd. Niet te veel van het goede. Bijna alle songs zijn bestempeld met een emotioneel in elkaar zittende titel; ‘Empty Days’, ‘Sorrow’s Kitchen’, en ‘The Withering Of Mine’ zijn hier goede voorbeelden van. De instrumenten worden op de juiste momenten stilgezet om de sfeer extra dramatisch te laten overkomen. Ook heb ik deze band niet kunnen betrappen op een slappe overbodige ballad. Wat een pluspunten… Ik kan het allemaal prima waarderen.
De verdrietige, diepe maar bovenal mooie stem van voormalig Draconian zanger Johan Ericson komt geweldig tot z’n recht. Ergens heeft deze man iets rauws in zijn geluid, wat hem daarentegen best wel een aantrekkelijke, sexy stem geeft. Naast Johan hebben we ook nog het genoegen om van Lisa Johansson (Draconian) te mogen genieten tijdens enkele nummers. Alhoewel ze van mij wat nadrukkelijker aanwezig had mogen zijn (haar stemgeluid viel mij pas op toen ik de cd voor de derde keer draaide) vind ik haar een prima stem hebben. Ook weerklinkt er in de ‘Slowmotion Apocalypse’ het stemgeluid van een grunter. Die, daarentegen, hadden ze van mij weg mogen laten. Zijn (ik zou willen dat ik hier een naam kon neerzetten, maar deze kan ik nergens vinden) stem klinkt hol, en het past absoluut niet in het geheel.
Muzikaal gezien is deze band ook al verder dan de meeste bands wanneer ze hun tweede of derde album uitbrengen. De ietwat melodramatische muziek maakt dan ook dat ik enigszins gelijkenissen hoor met Katatonia. Niet dat dit een belediging is, in de verste verte niet. Alhoewel Katatonia veel meer tegen het doom aanligt, en Shadowgarden wat helderder en lichter klinkt. Desalniettemin loopt alles lekker in elkaar over, het klinkt heel natuurlijk. Eindelijk is het gothic metal genre weer een waardige aanvulling rijker. Ik ga verder geen moeite doen om deze heerlijke samenwerking in woorden uit te drukken, het lijkt mij wel duidelijk.
Afbeeldingen
