Surprise! En wat voor een! Ik sloot mijn recensie van 'Lunatic Soul II'
af met de opmerking dat ik er niet aan moest denken dat Mariusz Duda geen soloprojecten meer zou doen. Mijn gebeden zijn verhoord. Na de zwarte en de witte cd verrast Lunatic Soul mij nu met de grijze. En wat is hij weer mooi. Acht Impressions hoor je, geschreven tijdens de schrijfsessies voor de witte en de zwarte. Mariusz benadrukt dat we echt niet moeten denken dat deze liedjes van mindere kwaliteit zouden zijn dan die op zijn twee eerdere platen. Ze zijn alleen nooit opgenomen, tot nu toe. Ik kan het beamen, dat van die kwaliteit. Misschien is dit zelfs wel de mooiste van de drie. Behalve de Impressions I tot en met VIII zijn er nog twee remixes (van 'Gravestone Hill' van 'II' en 'Summerland' van 'I') op de plaat te vinden.
Duda heeft wederom de hulp van zijn Indukti-matties Wawrzyniec Dramowicz en Maciej Szelenbaum ingeroepen om al dit fraais te maken. Gedrieën zijn zij weer de droomwevers die zorgen voor ruim veertig minuten zweven. Er zijn geen oosterse invloeden dit keer maar vervreemdende klanken zijn er des te meer. Vooral de nummers zes en zeven staan er bol van. Dan zie je toch weer het ritueel gedrogeerde indianenopperhoofd bijna zijn dans voor zijn voorouders doen. Voor de rest krijg je dromerige muziek die wat sfeer betreft minder wijds uitlopend is dan zwart en wit. Daardoor is het makkelijker om in die sfeer te blijven tot de CD is afgelopen. De onderwerpen lijken ook minder heavy te zijn, wat zich uit door het gebruik van helder klinkende instrumenten zoals klokkenspellen en dergelijke.
De invloeden van Porcupine Tree zijn zo goed als weg. Wat overblijft, is een kristalhelder klinkende, filmische plaat met woordeloze zang, klanktapijten en repeterende patronen. Het knappe van deze plaat is dat alle nummers anders zijn, maar dat ze, voor een kliekjesplaat, een samenhangend geheel vormen. Lunatic Soul is inmiddels een stijl in zichzelf maar als ik je een richting zou moeten geven, dan zou dat King Crimson zijn. Al moet je dat niet te letterlijk nemen. Het enige minpuntje zijn de remixen. Daarin wordt namelijk wel gewoon gezongen en dat helpt de sfeer meteen om zeep. Het zijn absoluut geen slechte nummers, maar ik krijg het idee dat ze er vooral op gezet zijn om de tijdsduur wat acceptabeler te maken. Had van mij echt niet gehoeven.
www.lordsofmetal.com