Orange Dark Suns
| Prijs | € 28,99 |
|---|---|
| Drager | CD |
| Genre | / Rock |
| EAN code | 0884388711839 |
| Label | Prophecy |
| Release date | 1/dec 2011 |
| Herkomst | Holland |
| Taal | English |
Na het verschijnen van ‘Grave Human Genuine’ in 2008 werd het nogal stilletjes rond Dark Suns. Spijtig, want de progressieve metal band uit Leipzig heeft dezelfde kwaliteiten als waar bands als Opeth en Pain Of Salvation voor geroemd worden. Zij verrassen met elk album en elk werkstuk biedt een kleurrijke ontdekkingstocht aan de luisteraar. Dat ‘kleurrijk’ mag nu letterlijk genomen worden, want het vierde studioalbum heet ‘Orange’. Ik denk dan meteen aan de versterkers met die naam en ik zit juist, want ‘Orange’ heeft een enorm grote vintage klank. Pas op, het is even wennen hoor, maar wie stug doorbijt ontdekt al vlug dat de heren Knappe en co zichzelf overtroffen hebben en in plaats van stap voor stap te evolueren, ligt dit geluid vrij ver af van al het andere werk van Dark Suns.
Wat ik nog wel vernomen had, was dat toetsenist Thomas Bremer de band had verlaten. Bovendien was het me onbekend of het drietal – Niko Knappe (drums en zang), Maik Knappe (gitaar) en Torsten Wenzel (gitaar) – nu al een bassist gevonden had. In het verleden sprong Kris Gildenlöw (ex-POS) al eens bij. Ja hoor, ze zijn terug met vijf om ‘Orange’ te presenteren. Wat meteen opvalt als ‘Toy’ uit de boxen schalt is het overvloedige gebruik van Hammond orgel. Dat is natuurlijk hét proginstrument uit de jaren zeventig en heel dit album is een ode aan die tijd. Klinkt bekend? Ja, Opeth heeft met ‘Heritage’ zojuist een dergelijk album gemaakt, maar dit is even goed. We worden in dat eerste nummer ook al meteen geconfronteerd met een lichte jazzy insteek door het gebruik van blazers (gastmuzikanten Govinda en Evgeny). Het nummer heeft een beetje de swingende sfeer van ‘Oh Well’ (Fleetwood Mac).
In ‘Eight Quiet Minutes’ gaat de lage, warme zang van drummer Niko plots over in een hogere falsetzang. Dat is even wennen en doet me wat aan Pain Of Salvation denken. Die hoge zang wordt in ‘Elephant’ omgeven door een dikke laag toetsen, de psychedelische klanken zijn een beetje in de trant van Bigelf. ‘Diamond’ heeft een lang instrumentaal stuk en omdat men er ‘Shine’ in zingt komt de naam Pink Floyd dan weer in me op. Elke song blijft verrassen. Zo is ‘Not Enough Fingers’ de grappige titel van een rustig instrumentaal gitaarlied, gevoelig van inborst met wederkerende thema’s. Dan schiet men terug los, rockend met Hammond voor het langere ‘Ghost’. Een prachtige, gevoelige gitaarsolo en dito zang zwelt aan tot een wilder stuk, maar er is maar één woord voor: mooi! ‘That Is Why They All Hate You In Hell’ is veruit het meest experimentele nummer en is door zijn hoge, jammerende zang nogal vreemd, maar naast enige chaotische tendensen is er ook een kalme passage. Het vloeit naadloos over in de traag aangeslagen akoestische gitaren van ‘Vespertine’, één van de langste songs (acht minuten). Vocaal is dit erg sterk, met vredige samenzang tot beschouwende lage repliek. Instrumentaal neigt dit door de blazers even naar free jazz. Dit is maar een stukje en voor we het weten zitten we temidden van het vredige ‘Scaleman’. Het opus magnum dat aan het einde van dit album prijkt is het veertien minuten durende ‘Antipole’. Dit is een muzikale reis tussen verstilde, ingetogen stukken en harde uitvallen. Men werkt naar een climax tijdens het instrumentale stuk, dat ons heerlijk boven de aarde doet zweven. Dit is grote klasse! Ik blijf het zeggen: het wordt tijd dat deze ondergewaardeerde band eindelijk eens doorbreekt! Ik hoop hen spoedig nog eens live te kunnen zien.
Afbeeldingen
