Emerald Forest And The Blackbird Swallow The Sun
| Prijs | € 21,99 |
|---|---|
| Drager | CD |
| Genre | / Rock |
| EAN code | 0602527926520 |
| Label | Spinefarm |
| Release date | 2/feb |
| Herkomst | Holland |
| Taal | English |
http://www.youtube.com/watch?v=g6W5ScOEv2c&feature=player_embedded
Hoe maak je de ultieme plaat van je band? Draconian deed het met ‘Arcane Rain Fell’, Novembers Doom deed het met ‘The Pale Haunt Departure’ en het zit er dik in dat Swallow The Sun met ‘Emerald Forest And The Blackbird’ ook het meest complete en overdonderende album uit hun bestaan tot nog toe gemaakt heeft. Natuurlijk heb ik wel vertrouwen in het talent van songschrijver/gitarist Juha Raivio dat hij in de toekomst nog prachtige muziek gaat schrijven, maar wat hij hier op dit vijfde studioalbum van de Finnen laat horen is amper met een pen te beschrijven. Dit heeft de melancholie van Katatonia, de serene, beklijvende zang met akoestische gitaren van Pink Floyd, de dramatiek van My Dying Bride, de plechtig gesproken passages van Novembers Doom en de huilende gitaarsolo’s van Saturnus. Bovendien is de doom/death/black metal van de band uit Jyvaskyla zo toegankelijk dat bepaalde fragmenten door je hoofd blijven spoken. Je moet het maar kunnen!
‘Emerald Forest And The Blackbird’ kruipt onder je huid en werkt verslavend. Al enkele weken betrap ik mezelf er op dat ik het telkens weer opzet. Je bent dus gewaarschuwd! Nadat ‘New Moon’ eind 2009 uitgebracht werd heeft Swallow The Sun getoerd in maar liefst vierentwintig landen, zo’n honderd vijftig concerten, maar begin 2011 trok Juha zich terug en concentreerde zich op het schrijven van dit album. Toevallig luisterde hij telkens weer naar een oud Fins slaapliedje uit zijn jeugd, genaamd ‘Sininen Uni’. Zijn inspiratie nam een grote vlucht en hij zag beelden van een vader aan het ziekbed van zijn kind, wanhopig proberend om zijn kind uit te leggen naar waar het weldra zou heengaan na de dood. Dat is het verhaal van het titelnummer dat dit meesterwerk opent met een tien minuten lang epos. Wat een nummer! Esoterische vrouwenzang even, maar dan valt de band op welbekende manier in met harde, slepende gitaren en zwevende keyboards. De plechtig gesproken stukken zijn van een ongekende schoonheid. Zowel tokkelende, akoestische gitaren als tegen black metal aanleunende zang nemen ons mee naar dat smaragdgroene woud uit de titel. Onwerelds is het hoe wanhopig gekrijs geruggensteund wordt door amper merkbare pontificale gezangen. Swallow The Sun gaat echter verder dan het metalgebeuren. ‘This Cut Is The Deepest’ houdt het voornamelijk bij serene, cleane zang vol mijmeringen. Het doet me aan Pink Floyd denken (‘Wish You Were Here’), maar het gesproken fragment roept dan weer herinneringen op aan Novembers Doom. De band is altijd een meester geweest in contrasten, een Clair-obscur dat zijn uitwerking nooit mist. Vandaar dat ze in het furieuze ‘Hate, Lead The Way’ aardig te keer gaan en alle remmen losgooien om alle opgekropte woede te ventileren. In ‘Cathedral Walls’ horen we gastzangeres Anette Olzon van Nightwish. Ik hield mijn hart vast – ben niet zo tuk op al die gothic zangeresjes – maar het resultaat lijkt wel één van Draconian’s beste songs, waardoor ik mijn vooroordelen gezwind inslik. Prachtige tekst, mooie gevoelige zang van Mikko en engelenzang van Anette. Rillingen! Met ‘Hearts Wide Shut’ worden we ondergedompeld in een zee van weemoed, de huilende solo’s zullen ook bij progressieve rockfans in de gratie vallen, terwijl het samengaan van cleane en ruwe zang in ‘Silent Towers’ mooi is uitgewerkt.
Maar dan… terwijl ik heel het album als een hoogtepunt beschouw zijn er toch twee tracks die nog een speciale vermelding verdienen. ‘Labyrinth Of London (Horror Pt. IV)’ is het eerste. Een schreeuwend en kwaad begin wordt plots onderbroken door zalvende zang ‘She Was The One’ met een zinderende gitaarnoot op de achtergrond. Bovendien is het herhaaldelijk zingen van de titel zo aanstekelijk dat ik het al weken lig te neuriën. En ja, daar zijn ze weer, die beklijvende gesproken stukken, waarna ruwe uitbarstingen volgen. Een wereldnummer! Dat geldt ook voor ‘April 14th’, het allermooiste eerbetoon ooit aan Peter Steele. Het brengt je tot tranen tijdens narratieve momenten, bevat heel mooie cleane samenzang, stukken tekst van Type O’Negative en ach, je moet dit gewoon horen. Op het einde lijkt de ziel van Steele op te stijgen naar die andere wereld over de Styx. Er wordt op een beschouwende manier afgesloten met ‘Night Will Forgive Us’ waarna ik mezelf in de arm knijp om te weten of ik dit niet gedroomd heb. Wanneer je zulke mooie muziek kunt schrijven, verdien je eeuwige roem!
Tracks
| 1 | Emerald Forest And The Blackbird |
| 2 | This Cut Is The Deepest |
| 3 | Hate, Lead The Way |
| 4 | Cathedral Walls |
| 5 | Hearts Wide Shut |
| 6 | Silent Towers |
| 7 | Labyrinth of London (horror Pt 4) |
| 8 | Of Death And Corruption |
| 9 | April 14th |
| 10 | Night Will Forgive Us |
